De Transmongolie Express zit er op! Gisterenmiddag zijn we aangekomen in Beijing na wederom een avontuurlijke treintocht. We bleken weer niet eerste klas te reizen. Onze provodnik, ditmaal een Chinees mannetje (voor de CMV’ers; hij leek sprekend op Frits!!) heeft ons op 10 verschillende manieren geprobeerd uit te leggen dat ons ticket geen eerste klas ticket was. Gelukkig waren het dit keer geen Mongolen maar twee franse mannen met zweetvoeten. De reis op zich verliep verder prima. Halverwege de Gobi woestijn werd het zo heet dat we met een stel andere Nederlanders in de restauratiewagon bier zijn gaan drinken. Stel je daarbij een apres-ski hut voor maar dan op z’n Chinees. En ondertussen denderde de trein voort langs karkassen en kamelen.

Tegen de avond bereikten we de grens met China. Terwijl we China binnen reden speelde het Chinese volkslied en stonden de douanebeambten keurig in een rijtje op het perron op ons te wachten. Daarna werden we een grote loods ingereden en werd de coupe met een soort bankschroeven de lucht ingetakeld; het treinstel werd gewisseld. Een voor een werden de wagons van nieuwe wielen voorzien.

In Beijing hebben we inmiddels al broodje hond op het menu zien staan. Toch maar even ergens anders gaan kijken want volgens Robert-Jan kennen ze het verschil tussen " duck" en "dog" nog niet zo goed. Verder kom je hier overal compleet onduidelijke teksten tegen in slecht vertaald engels. Wie weet van uaurous coulours, complete feet with drugs en (uit de badkamer) conserve water everyone is duty betekend mag het zeggen.

Een vervelend iets is dat Jans sinds een week erg ziek is van d’r schildklier aandoening. Na overleg hebben we helaas besloten dat het voor haar beter is om iets eerder naar huis te komen als we hadden gepland. Dat soort dingen laat zich nou eenmaal niet plannen.

We houden jullie op de hoogte!!